DaproverbN 3.3.3

Handmatig de uitvaartkosten berekenen is niet altijd makkelijk, vooral wanneer die kosten een vervroegde uitgave uitmaken.

 

Met dit gereedschap beschikt de gebruiker over een eenvoudig middel om zowel na te gaan of de uitvaartkosten al dan niet als een vervroegde uitgave beschouwd moeten worden, als om die uitgave zelf te berekenen.

1. Integrale vergoeding van de uitvaartkosten

Wanneer de schadelijder de kosten nooit had moeten maken omdat zijn waarschijnlijke levensduur korter is dan die van het slachtoffer, dan heeft hij recht op de volledige vergoeding van de uitvaartkosten (bv. de ouders voor hun kind).

2. De uitvaartkosten als vervroegde uitgave

Als de kosten op een latere datum hoe dan ook gemaakt hadden moeten worden omdat de waarschijnlijke levensduur van de schadelijder groter is dan die van het slachtoffer, dan betekenen zij een vervroegde uitgave.        

         

Er moet dan een verdiscontering gebeuren.                

3. Twee manieren van berekening

Verdiscontering kan gebeuren door het verschil te vergoeden tussen de uitgaven en de huidige waarde van de toekomstige besparing (de uitgave moet later niet meer gedaan worden) of door - wat op hetzelfde neerkomt - het verlies aan intrest op de uitgaven te kapitaliseren (lees daarover: J. Schryvers, De betere tafels voor het jaar 2000, Antwerpen, Kluwer, 2000, p. 58-60; J.SCHRYVERS, "Begroting  uitvaartkosten" (noot onder Pol. Brugge, 20 november 2000), T.A.V.W. 2003, 142-146; J. SCHRYVERS, "L'évaluation fautive des frais funéraires", De Verz., 2003, 694; J. SCHRYVERS, "Hoe bepalen we de schade van rechthebbenden wegens vroegtijdige betaling van uitvaartkosten?", (Schryvers - Uitvaartkosten); A. Van Oevelen, G. Jocqué, C. Persyn en B. De Temmerman, “Overzicht van rechtspraak, Onrechtmatige daad: schade en schadeloosstelling (1993-2006)”, in T.P.R., 2007, nr. 27.2.b, p. 1049-1050).

 

Anders geformuleerd:

 

         

De tweede methode (kapitalisatie van interestenderving) wordt hier aangewend, niet alleen omdat zij toelaat in plaats van de actualisatietafels de gebruikelijke,  vertrouwde kapitalisatietafels aan te wenden, maar ook omdat zij de mogelijkheid biedt de schaderaming te verfijnen door onder meer en vooral, zoals het hoort, de schade te splitsen in verleden en toekomstige schade.

 

Het zal aldus volstaan het totaal van de daadwerkelijk verloren interest tussen het overlijden en het eindvonnis toe te kennen zonder enig disconto en de kapitalisatiecoëfficiënt (zekere annuïteit of lijfrente) die overeenstemt met de nog te lopen periode vanaf het eindvonnis tot het einde van de vermoedelijke levensduur toe te passen voor de toekomst.

 

Aldus wordt de grondregel geëerbiedigd dat de vergoedende interest alleen maar toegekend mag worden voor de verleden schade (tussen overlijden en vonnis) en niet voor toekomstige schade.

 

Bovendien moet de huidige waarde, weze het die van de uitvaartkosten (eerste formule) of die van het jaarlijks interestenverlies (tweede formule), ook daadwerkelijk op de huidige datum (vonnis) berekend worden en niet op een datum in het verleden (overlijden) (J. Schryvers, De betere tafels voor het jaar 2000, Antwerpen, Kluwer, 2000, p. 60).

 

         

Er wordt hier verdisconteerd met de tafels van de "zekere annuïteiten".

 

Voor meer informatie over de berekening van de kapitalisatiecoëfficiënt leest u het onderwerp De kapitalisatiecoëfficiënt.

Naar boven